ನೆನೆದಾಗ ಕರೆವವಳು, ಚಂದಿರನ ನಗೆಯವಳು

ನೆನೆದಾಗ ಕರೆವವಳು, ಚಂದಿರನ ನಗೆಯವಳು
ಮುನಿಸು ತೋರಿದಳೊಮ್ಮೆ ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ!
ಈ ನಿಶೆಯು ಬಿರುಮೌನ; ಕೊರೆಯುತಿದ್ದವು ಮಾತು
ಮಲ್ಲೆ ಬಿರಿದಿತು ದಿನದ ಬೆಳಗಿನಲ್ಲಿ.

ಬೆಳಗಿನಲೆ ಕಂಡವಳು ಕಪ್ಪು ಮೋರೆಯ ಕಂಡು
ಕೇಳಿದಳು ಬೇಸರದ ಕಾರಣವನು!
ಏನಿಲ್ಲ ಎಂದೆನುತ ಅವಳ ಒಲುಮೆಗೆ ಮಣಿದು
ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತಲಿ ನಿಂತೆ ನಾನು.

ಕಾರಣವು ಇಲ್ಲದೆಯೆ ಸಿಡುಕಿದರು ನನ್ನವಳು
ಕಾರಣವು ಬೇಡದೆಯೆ ಪ್ರೀತಿಸುವಳು!
ಹೀಗೆನುತ ನಾವಿರಲು; ಮತ್ತೇನು ಬೇಕೆಮಗೆ
ಅವಳಿಗಾಗಿಯೆ ನಾನು ನನಗೆ ಅವಳು.

ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ,..

"ನನ್ನ ಒಲವಿನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಸುನಕ್ಕಳು
ನಿನಗೂ ಪ್ರೀತಿಯೆ ಹುಡುಗ? ಎಂದಳವಳು!
ಏನೆಂದು ಉತ್ತರವ ಬಯಸಿದಳೋ ಅವಳು
ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ ಕನಸು ಎಂದೆ ನಾನು!

ಕನಸು ಎಂದರೆ ಸಾಕೆ, ಕನಸೊಳೇತಕೆ ಇರುವೆ
ಕನಸಲ್ಲಿ ಬರುವೆನೇ? ಕೇಳ್ದಳಾಕೆ!
ಕನಸಿನೊಳು ಕಂಡಿಲ್ಲ, ಕನಸೆಂದುಕೊಂಡಿಹೆನು
ಎನುವ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟೆ! ಮುನಿದಳಾಕೆ.

ಸುಮ್ಮನಿರು ಮೌನದಲಿ, ನಾನು ಮಾತಾಡೆನು
ಎನುವ ಬಿಂಕದಿ ಅವಳು ನೋಡಲೆನ್ನ.
ಕಣ್ಣುಗಳ ನೋಡುವುದು, ಸುಮ್ಮನೇ ಕೆಣಕುವುದು
ಮತ್ತೆ ಮಾತಿಗೆಳಸುವುದು; ಏನು ಚೆನ್ನ!

ನಾಳೆ ಬರುವೆನು ಎಂಬ ಮಾತಿನೊಳಗಡೆ ಬೇನೆ
ಬೇಡ ಹೋಗದಿರೆಂಬ ಭಾವ ಮನದಿ
ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇರುವೆನು ಎಂದೆನುವ ಧನ್ಯತೆಯು
ಒಲವು ಹರಿಸುವ ಅವಳೆ ಜೀವದನದಿ."